Χριστέ άλλα είπες σ΄ανθρώπς...

Ως γνωστόν, ο Ιησούς κατά κύριο λόγο δίδαξε την αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας. Αλλά υποσχέθηκε κιόλας την αιώνια ζωή σε όσους ακολουθήσουν τον «δρόμο» του κυρίως μέσω των μαθητών, αποστόλων και οπαδών του.
Πολλά έχουν ειπωθεί περί αυτού, αλλά νομίζω ότι ένας Θεός Πανάγαθος θα τα είχε καταφέρει καλύτερα. Είμαι σίγουρος. Καμιά φορά όμως, ο καλύτερος τρόπος για να το καταδείξεις αυτό δεν είναι τα λόγια, αλλά η μουσική και οι απλοί στίχοι, που όμως τόσο ωραία αποτυπώνουν το πρόβλημα του «κακού» στον κόσμο, ασύμβατο με τις Θεολογικές απόψεις.

Έτσι λοιπόν, παραθέτω το εν λόγω ποντιακό τραγούδι το οποίο ερμηνεύει ο Στέλιος Καζαντζίδης(Χριστέ άλλα είπες σ΄ανθρώπς):

Οι πολιτισμικές βάσεις του ανθρώπου!

Είναι επιτακτική μία γενική αναδρομή ιστορική του ανθρώπου για να κατανοήσουμε πλήρως στο τι τελικά δημιούργησε τα διάφορα πολιτιστικά ρεύματα, και που μέσω αυτών πολλές φορές μιλάμε για την αθεΐα ή τη Θρησκεία. Το παρόν άρθρο πραγματεύεται λοιπόν την ανάπτυξη των κύριων πολιτιστικών ρευμάτων που σχημάτισε ο άνθρωπος, ούτως ώστε να αντιμετωπίσει το άγνωστο της ζωής του. Το μυστήριο του είναι.

Η ανάπτυξη ενός πολιτιστικού ρεύματος είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας του ανθρώπου να υπερβεί και να τιθασεύσει τριών ειδών φόβους του, οι οποίοι είναι άμεσα εξαρτώμενοι μεταξύ τους και που προκύπτουν από τρείς πραγματικότητες.

Ποιοι είναι τελικά οι τρείς βασικοί φόβοι του ανθρώπου;

Ο πρώτος φόβος είναι η φυσική ανάγκη του ανθρώπου για να επιβιώσει, η οποία συμπεριλαμβάνει διάφορους επιμέρους φόβους και ανησυχίες, όπως η συνεχής προσπάθεια εξεύρεσης τροφής και νερού για την βιολογική επιβίωση του, όπως επίσης και τον φόβο της άσκησης εξουσίας και βίας από τον ισχυρότερο στον αδύναμο!
Το σύνολο των ανωτέρων φόβων οδήγησε τον άνθρωπο να αναπτύξει την έννοια της κοινωνικής ζωής, απ την οποία αναπτύχθηκε καταφανώς η κοινωνική φιλοσοφία.

Διαγραμματικά θα έλεγα ότι διατυπώνεται κάπως έτσι: κοινωνική φιλοσοφία<< κοινωνικό σύστημα<< πολιτικό σύστημα. Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο πολιτιστικό ρεύμα.

Ο δεύτερος κύριος φόβος του ανθρώπου προέρχεται από το φυσικό περιβάλλον, όπου η βίαιη δράση του κατά καιρούς όπως οι ηφαιστειακές εκρήξεις, τα έντονα καιρικά φαινόμενα, οι σεισμοί, το μυστήριο του σύμπαντος κ.α. επηρέασαν τον άνθρωπο τόσο στο επίπεδο της φυσικής του επιβίωσης όσο και στο επίπεδο του μεταφυσικού και ψυχολογικού δέους που αυτά ευνόητα δημιούργησαν.
Τον τρόμο που προκαλούν στο άνθρωπο τα βίαια και ακραία φαινόμενα του φυσικού περιβάλλοντος, ο άνθρωπος επιχείρησε να τα υπερβεί μέσω της γνώσης!
Ήτοι, κατέστη ιδιαίτερα επιβεβλημένο το γεγονός της διερεύνησης όλων των αιτιών που δημιουργούν αυτά τα φαινόμενα και τον φοβίζουν!

Έτσι η γνώση σχημάτισε την επιστημονική κοσμοθεωρία<< την επιστήμη<< τεχνολογία!

Τέλος, ο τρίτος φόβος του ανθρώπου είναι ομολογουμένως ο μεταφυσικός! Είναι εκείνος ο φόβος που προέρχεται από κάποια γεγονότα ή φαινόμενα τα οποία ξεφεύγουν από την ανθρώπινη λογική, δεν βασίζονται στην εμπειρία των αισθήσεων, και έτσι εισέρχεται η έννοια του ανεξήγητου, του άγνωστου.

Στο πλαίσιο αυτού λοιπόν κάποιες φορές ο μεταφυσικός φόβος προκάλεσε στον άνθρωπο ανεξέλεγκτο δέος ή και παράλογο που σε κάποιες περιπτώσεις υπονόμευσαν έως και διέλυσαν τις κοινωνικές δομές αλλά και την επιστημονική σκέψη. Το αποτέλεσμα αυτής της αίσθησης είναι η θρησκευτικότητα ή η εσωτερική φιλοσοφία που προσπάθησε να ερμηνεύσει αυτό τον μεταφυσικό φόβο του ανθρώπου, με πρωτεύοντα αυτόν του Θανάτου.

Συνεπώς, γεννήθηκε η εσωτερική φιλοσοφία<< θεολογία << θρησκεία. Εν ολίγοις, το πολιτιστικό ρεύμα του ανθρώπου συγκροτείται από τα εξής:

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

Κοινωνική φιλοσοφία=Κοινωνικά συστήματα=Πολιτικό σύστημα

Επιστημονική κοσμοθεωρία=Επιστήμη=Τεχνολογία

Εσωτερική Φιλοσοφία=Θεολογία=Θρησκεία

Σε τελείως θεωρητικό επίπεδο όλα αυτά καθότι γνωρίζουμε ότι ανάλογα με τις διάφορες κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν, πολλές φορές οι δομές ενός πυρήνα εκ των τριών πολιτιστικών ρευμάτων κυριαρχούν επί των άλλων, με συνέπεια να ευνοείται ο πλήρης διαχωρισμός του γενικού πολιτιστικού ρεύματος!

Για να γίνω πιο κατανοητός, αρκεί να αναφέρω ότι σε περίπτωση λόγου χάρη που κυριαρχούν οι δομές του πρώτου(της κοινωνικής φιλοσοφίας) τότε ονομάζουμε το ρεύμα Διοικητικό αντίστοιχα προκύπτουν και τα υπόλοιπα, θετικιστικό ρεύμα και το θεοκρατικό.

Ξεκινώντας από το θετικιστικό ρεύμα, αυτονόητα βασίζεται στην κοσμοθεωρία της επιστημονικής θεώρησης των πραγμάτων, ένα τέτοιο ρεύμα επιχείρησε να κυριαρχήσει μετά το 1600 κατά την περίοδο των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων στηριζόμενο στον ορθολογισμό και στη φύση(υλισμός).

Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την πραγματιστική αντίληψη, πραγματικό άρα και υπάρχον είναι μόνο ότι αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινες αισθήσεις και η κοινή λογική, δηλαδή ο υλισμός, ο οποίος όμως θεμελιώθηκε στην ευκλείδεια γεωμετρία και στην νευτώνεια φυσική, που σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν δύνανται να ερμηνεύσουν το σύμπαν. Κατά αυτό το ρεύμα λοιπόν, προτάσσεται η παντοδυναμία της ύλης.

Η αντίληψη αυτή θα έλεγα αναστάτωσε και ανησύχησε τον πυρήνα του πολιτιστικού ρεύματος της εσωτερικής φιλοσοφίας(Θεολογία), ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε μία κοινωνική συνείδηση ότι αρκεί να κάνουμε τα πάντα για να έχουμε εν ζωή, εφόσον δεν υπάρχει η μεταθανάτια!

Το διοικητικό πολιτιστικό ρεύμα είναι αποτέλεσμα της επικράτησης του έναντι των άλλων δύο, κύριο χαρακτηριστικό του είναι να καταργεί κάθε ανθρώπινο φόβο, εκτός αυτού της επιβίωσης, όπου όλοι σύμφωνα με το εν λόγω φιλοσοφικό ρεύμα θα πρέπει να ζούνε αρμονικά και ορθολογιστικά, θεραπεύοντας τον φόβο της επιβίωσης με το δίκαιο και την σωστή διαχείριση των πόρων ενώ παράλληλα απορρίπτει κάθε μεταφυσική ερμηνεία των πραγμάτων, εξ ορισμού.
Υπό το πρίσμα αυτού του ρεύματος, της κοινωνικής φιλοσοφίας και των παραγώγων της, η επιστήμη απλά αποτελεί ένα όργανο για την εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου ή εργαλείο απόρριψης κάθε θεολογικής-μεταφυσικής ερμηνείας.


Στο τελευταίο, το Θεοκρατικό πολιτιστικό ρεύμα είναι το αποτέλεσμα του γιγαντισμού των διοικητικών θρησκευτικών δομών(άσκηση εξουσίας), στο οποίο οι ανθρώπινοι φόβοι που ανάφερα προηγουμένως τυγχάνουν μιας θρησκευτικής-θεολογικής ερμηνείας.
Στο πλαίσιο αυτού του ρεύματος, η κοινωνική φιλοσοφία και η επιστήμη δεν έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν τις θεμελιώδεις αρχές του , παρά μόνο υπό την προϋπόθεση να αποδέχονται άκριτα όλες τις έννοιες, αρχές και εν γένει θεωρίες που αυτό παράγει δια της εξουσίας και της επιβολής. Ουσιαστικά, η κοινωνική φιλοσοφία αλλά και η επιστήμη σε αυτό το ρεύμα καταργούνται και είναι απλά όργανα της Θεολογίας και κατ’ επέκταση της θρησκείας.

Επί παραδείγματι, Θεοκρατικά μπορούν να χαρακτηριστούν σχεδόν όλα τα αρχαία κοινωνικά σύστημα (Αίγυπτος, Βαβυλώνα, ο πολιτισμός των Μάγια κ.α.) ενώ και ο δυτικός πολιτισμός κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα υπήρξε Θεοκρατικός.

Την πολιτιστική κυριαρχία του θεοκρατικού συστήματος ήρθε να ανατρέψει ο Ελληνισμός(επιστροφή στη φιλοσοφία και την ελευθερία) αλλά και η χριστιανική διδασκαλία(στα χαρτιά τουλάχιστον) αποδίδοντας τα του θεού τω Θεό και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι ! Έτσι ο συνδυασμός αυτών(ελληνισμού και κάποια στοιχεία της χριστιανικής διδασκαλίας) αποτέλεσαν το ιδεολογικό υπόβαθρο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού.

Περιττό να αναφέρω ότι ο δογματισμός, οι φιλοδοξίες, η ματαιοδοξία, και η μισαλλοδοξία στα διοικητικά του καθενός εκ των τριών πυρήνων πολιτιστικών ρευμάτων, έφερναν πάντα σε σύγκρουση μεταξύ τους για την απόλυτη κυριαρχία του «ευνοούμενου» στην κοινωνία.

Ιδίως, η επιστημονική κοσμοθεωρία βασιζόμενη στη νευτώνεια φυσική υπονόμευσε και αντέκρουσε τις βασικές δομές των θεολογικών αρχών, εφόσον ετίθετο υπό πλήρη αμφισβήτηση ενός αόρατου κόσμου υπαρκτών οντοτήτων, των οποίων υπερασπίζει η Θεολογία, όπως για παράδειγμα οι δαίμονες, τα πονηρά πνεύματα, οι άγγελοι η θεία επιφοίτηση κ.α.

Τα πάντα καθορίζονται από τους νόμους και τις ιδιότητες της ύλης και των κανόνων αλληλεπίδρασης μεταξύ των διαφορετικών και ανεξάρτητων αντικειμένων.(Στρ. Θεοδοσίου, για την νευτώνεια φυσική).

Εξ ορισμού λοιπόν, ήταν αδύνατη η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ επιστήμης και θεολογίας αφού εξέφραζαν εκ διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Προκειμένου να μην γνωστοποιηθεί η σύγκρουση των 2 στο ευρύ κοινό εφευρέθηκε η ανεξαρτησία της γνώσης, έτσι σύμφωνα μ αυτήν η επιστημονική γνώση ονομάστηκε ανθρώπινη και το Θεολογικό δόγμα, θεόπνευστη γνώση!!

Με βάση αυτό λοιπόν στο δυτικό πολιτισμό επικράτησε μία φαινομενική ειρήνη μεταξύ των ρευμάτων αυτών, ασχέτως των θεμελιωδών και ριζικών διαφορών τους. Φυσικά, η κατάσταση αυτή δεν επικράτησε για πολύ, οι κύριες διαφορές και συγκρούσεις έγιναν ευρέως γνωστές και έτσι επήλθε η «κατάρρευση» αυτών των πολιτισμικών πυρήνων.

Οι υλιστικές και μηχανοκρατικές καταβολές του δυτικού πολιτισμού επηρέασαν ριζικά τόσο τη δομή των θεολογικών δομών όσο και των κοινωνικών συστημάτων!
Οι θρησκείες και τα δόγματα τα οποία αναπτύχθηκαν στα πλαίσια των δυτικών κοινωνιών, «εκκοσμικεύτηκαν» προσπαθώντας να εναρμονιστούν με την επικρατούσα τότε επιστημονική πραγματικότητα.

Ο χριστιανισμός τότε πολλές φορές γίνεται μιλιταριστικός, ρατσιστικός, εθνικιστικός και βίαιος σε αντίθεση με όλα τα διδάγματα του Ιησού!

Η επιστήμη, παρομοίως γίνεται ωφελιμιστική και κατευθυνόμενη και χρηματοδοτείται μόνον εάν εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες των ολίγων!

Βέβαια από τότε τα πάντα έχουν αλλάξει στο επίπεδο της επιστήμης, η θεωρία της σχετικότητας, η κβαντική φυσική, η φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων, η φυσική του κενού, οι θεωρίες των χορδών, του χάους και του πληθωρισμού κ.α. ανέτρεψαν εκ βάθους τη μέχρι πρότινος συμπαντική « αλήθεια».

Συνεπώς, η κλασική επιστημονική σκέψη καταρρέει και μαζί της παρασέρνει και τα υπόλοιπα πολιτιστικά ρεύματα που στηριχτήκαν δομικά σ αυτήν.

Η σύγχρονη επιστήμη πλέον διαπίστωσε ότι η νευτώνεια φυσική και η ευκλείδεια γεωμετρία στις οποίες στηρίχτηκε ολόκληρη η κλασική επιστήμη, δεν δύνανται να ερμηνεύσουν το σύνολο του Σύμπαντος και τους νόμους που το διέπουν!

«..Εν ολίγοις κενό δεν υπάρχει πουθενά, είναι το πιο γεμάτο πράγμα μέσα στο σύμπαν, από το αισθητό τίποτα μπορούν να εμφανιστούν πραγματικά σωματίδια ύλης. Τέλος, υπάρχουν στο Σύμπαν περιοχές όπου διακρίνονται ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, αλλά δεν υποπίπτουν στις ανθρώπινες αισθήσεις.(Στράτος Θεοδοσίου, αστροφυσικός αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)..»

«..Στο σύμπαν της σύγχρονης επιστημονικής πραγματικότητας το εδώ είναι παντού και το τώρα ταυτίζεται με το χτες και το αύριο. Αποκαλύπτεται επίσης ότι μέσω των αισθήσεων μας και των διάφορων επιστημονικών οργάνων δεν αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν όπως είναι πραγματικά, αλλά όπως μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να το αντιληφθεί! Η περιγραφή(του 4διαστατου) λοιπόν του όλου γίνεται εφικτή μόνο μέσω μαθηματικών σχέσεων. . (Μάνος Δανέζης, επίκουρος καθηγητής αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)..»

Οι δραματικές αλλαγές της επιστήμης βρήκε ανέτοιμες τις υπόλοιπες πολιτιστικές βάσεις, οι οποίες χωρίς να έχουν επιτύχει σημαντική εξέλιξη και βασιζόμενες στην κλασική επιστήμη, θεώρησαν ότι η νέα επιστημονική επανάσταση εισέρχεται σε περιοχές δράσης που παραδοσιακά και –αυθαίρετα- βεβαίως θεωρούσαν δικές τους!

Θα ήταν όπως έχω τονίσει και σε άλλα άρθρα μου, θεμιτός ο συμβιβασμός των δύο άλλων πυρήνων του πολιτισμού με τα Νέα Δεδομένα αντί να προκαλούν σύγχυση και να επιδεικνύουν επιθετικότητα!

Και αυτό διότι κακά τα ψέματα, ο ανθρώπινος πολιτισμός διάγει μία περίοδο βαθύτατης κρίσης, οικονομικής, ψυχικής, κοινωνικής που του προκαλούν ή και διογκώνουν τους φόβους που υποτίθεται ότι θα έλυναν τα διάφορα πολιτιστικά ρεύματα.

Κατά τους εν λόγω καθηγητές, η έναρξη ενός διαλόγου μεταξύ επιστήμης και θεολογίας είναι επιβεβλημένη. Και έχουν όντως δίκιο.

Πρέπει να περάσουμε σε μία νέα εποχή όπου θα βασίζεται στις αρχές του ανθρωπισμού, την πίστη στην κοινή ανθρώπινη ιδιότητα ανεξαρτήτως από πολιτιστικές, οικονομικές, φυλετικές, ή εθνικές- θρησκευτικές διαφορές, πρέπει επιτέλους να στηριχτούμε στην ορθολογική οργάνωση της κοινωνίας βάσει της λογικής, της επιστημονικής γνώσης, της αλληλεγγύης των λαών αλλά και της αλληλοβοήθειας.

Θα κλείσω με τον επίλογο του ίδιου του Καθηγητή(Το σύμπαν που αγάπησα ΕΡΤ3) κ. Μ. Δανέζη:

«..Πρώτον, το νόημα της ζωής κρύβεται πίσω από την έννοια της ψυχικής σχέσης με τους άλλους ανθρώπους, και όχι στην απομόνωση του ατομικού ψυχισμού μας.

Δεύτερον, η βιολογική μας ύπαρξη ολοκληρώνεται μέσω της συνύπαρξης με όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής, έθνους, ή θρησκευτικής ομάδας ή και οικονομικών διαφορών.

Τρίτον, θα πρέπει να αντικατασταθεί ο ατομικός λόγος από τον κοινωνικό διάλογο. Το πρόβλημα της ζωής στο πλαίσιο του νέου ρεύματος δεν είναι η απλή επιβίωση, αλλά η ποιοτική συμβίωση, την οποίαν μόνο με την εσωτερική μας αναμόρφωση θα επιτύχουμε..»

Πηγές: Μάνος Δανέζης, Το σύμπαν που αγάπησα, Στράτος Θεοδοσίου

Ο Θεός γιατί παίζει κρυφτό;; Ντρέπεται ή διασκεδάζει;

(Ακολουθεί άρθρο «ασυνάρτητο»)

Η πίστη σε οποιαδήποτε θρησκεία είναι ένα δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Το ίδιο βεβαίως και η αθεΐα. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι τίθεται θέμα επιβολής της άποψης ενός πιστού σε έναν άθεο. Το λέω αυτό διότι συνήθως οι άθεοι δεν έχουν ως στόχο να «προσηλυτίσουν» κανέναν με τα επιχειρήματά τους στην αθεΐα, ευνόητα καθότι δεν πρόκειται για θρησκεία, απλά προβάλλουν τους πιθανούς λόγους και αιτίες που χρησιμοποιούν ώστε να μην αποδεχτούν τον «Θεό».

Κάποιοι-αν όχι οι περισσότεροι- πιστοί θεωρούν χρέος τους να πείσουν τους άθεους ότι είναι παραπλανημένοι καθότι θεωρούν πως οι ίδιοι έχουν νιώσει τον Θεό, οπότε δεν τίθεται καν θέμα για τον αν υπάρχει ή όχι, γι αυτούς είναι δεδομένο ότι υπάρχει!!

Σ’ αυτό ακριβώς θα σταθώ στο εν λόγω κείμενο. Στην αδυναμία των εμπειριών. Διότι περί αυτού πρόκειται. Και δεν σας κρύβω ότι εμπειρικά ή πρακτικά αν θέλετε, είναι το ισχυρότερο επιχείρημα για τους άθεους! Δεν πιστεύω στον Θεό διότι απλούστατα δεν τον γνώρισα ή ένιωσα ποτέ μου, δεν έχω καμία εμπειρία περί του θέματος!

Σκεφτείτε το είναι πολύ ισχυρό αυτό το επιχείρημα καθότι θαρρώ πως αν υπήρχε ένα τέτοιο υπερφυσικό ον, θα το βλέπαμε! Έστω, θα το νιώθαμε. Πολλοί κάνουν τα αδύνατα δυνατά να αποδείξουν την ύπαρξη του(θεολόγοι κυρίως) όχι ότι είναι κακοπροαίρετοι, αντίθετα ίσως να το κάνουν για το καλό μας, όπως νομίζουν οι ίδιοι. Δεν λέω, είναι ευγενικοί, αλλά ποιο το όφελος;; Αν ήθελε αυτός ο παντογνώστης και πανταχού παρών να εμφανιστεί θα το είχε κάνει σε χρόνο μηδέν και οι αμφιβολίες μας θα γίνονταν απόδειξη, γεγονός!!

Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται η υπόθεση ενός θεού που δεν θέλει να εμφανιστεί!

Οι θεολόγοι διατείνονται ότι ο θεός κρίνει φρόνιμο να κρύβεται, να είναι διακριτικός, είναι μία από τις χάρες του να μην μας αναγκάζει για τίποτα! Ξεκάθαρα λοιπόν φτάνουμε στο κύριο επιχείρημα που στηρίζει την θεϊκή λεπτότητα!
Ήτοι, οι πιστοί θεωρούν ότι ο Θεός κρύβεται από σεβασμό στην ίδια μας την ελευθερία, και έτσι μας δίνει το προνόμιο να πιστεύουμε ή όχι σ αυτόν!

Η συνηθέστερη εξήγηση δίνεται από τον Καντ στην κριτική του πρακτικού λόγου όπου τονίζει ότι εάν όλοι γνωρίζαμε την ύπαρξη του θεού, θα χανόταν η ηθική μας!
Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, όλες μας οι ενέργειες και οι πράξεις θα συντελούνταν υπό τον φόβο και την επιφυλακτικότητα απέναντι στο θεό, τον οποίο θα αντιμετωπίζαμε κατά κάποιον τρόπο ως έναν «υπεραστυνόμο»!
Άρα η ιδιοτέλεια θα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, οπότε για να μην συμβεί αυτό ο Θεός επιλέγει να είναι κρυμμένος ούτως ώστε να μας αφήσει να πράξουμε το σωστό ή όχι από μόνοι μας. Μάλιστα!

Το πόσο ανίσχυρα είναι τα ανωτέρω επιχειρήματα νομίζω ότι είναι εύληπτο στον καθένα μας. Κατ’ αρχήν, με το να θεωρείς την άγνοια ως ελευθερία, είναι κάτι που τουλάχιστον για μένα, είναι ασύμβατο, έως και αδιανόητο!

Αναρωτιέται ο Αντρέ Κοντ- Σπονβιλ (φιλόσοφος): Εφόσον, είναι έτσι τα πράγματα σημαίνει ότι εμείς οι κοινοί άνθρωποι είμαστε πιο ελεύθεροι και από τους προπαγανδιστές ή τους προφήτες του, όπως επίσης από τους μακάριους ή ακόμα και από τον ίδιο τον Θεό(δεν έχει την επιλογή να πιστέψει ή όχι στον εαυτό του!!!)

Πρόκειται σαφώς για μία ισχυρή αντίκρουση στο επιχείρημα των Θεολόγων, διότι δεν μπορεί εμείς οι κοινοί να είμαστε πιο ελεύθεροι από τον Αβραάμ, τον απόστολο Παύλο, τους μακάριους κλπ, είναι καθαρά μία δυσνόητη ιδέα κάτι τέτοιο που δεν έχει καμία απολύτως βάση φιλοσοφική(πολύ περισσότερο θεολογική!).
Αν λάβουμε υπ όψιν μας τον διαφωτισμό που δρα πάντα ενάντια στον σκοταδισμό, αυτό που ελευθερώνει έναν άνθρωπο είναι η γνώση και όχι η άγνοια!! Είναι αυτονόητο. Δεν χρειάζεται καμία επεξήγηση!

Τώρα, σε ότι αφορά τα λεγόμενα του Καντ στα περί «εξάλειψης» της έννοιας της ηθικής, περισσότερο αντικρούει τη θρησκεία παρά την αθεΐα!
Καθώς, στο σημείο αυτό συμφωνούμε απόλυτα και γι αυτό ο παράδεισος και η κόλαση καθίστανται παραμύθια, η έννοια της ηθικής και του καθήκοντος δεν θα έπρεπε να περιέχει τον παράδεισο ή την κόλαση!!

Ένα άλλο επιχείρημα που κρίνω ιδιαίτερα σημαντικό για να μην αποδέχομαι την ύπαρξη του Θεού είναι ότι αυτός ο Μέγιστος, ο παντοδύναμος, ο σοφός και εν γένει ο Πατέρας της ανθρωπότητας, πως είναι δυνατόν να επιτρέπει όλα τα δεινά που συμβαίνουν στον κόσμο και να μην κάνει τίποτα απολύτως;; Ποιος πατέρας δεν θα εμφανιζόταν στα παιδιά του για να τα φροντίσει και να τα προστατέψει(και έτσι να τους δώσει την ελευθερία);; Που βρίσκεται ο Θεός την ώρα που βομβαρδίζονται αθώοι, πεθαίνουν της πείνας άνθρωποι καθημερινώς, και γενικά κυριαρχεί η εξαθλίωση παρά η ευμάρεια;;

Κατά την προσωπική μου άποψη και πάντα αντιμετωπίζοντας το θέμα πρακτικά, είναι το πιο ισχυρό επιχείρημα για να μην αποδέχομαι την ύπαρξη του θεού. Ποτέ δεν τον είδα, ένιωσα ή γνώρισα!

Όσοι τώρα θεωρείτε ότι τον νιώσατε, τι να σας πω, αφού αισθάνεστε καλά έτσι, δεν μου πέφτει λόγος, παρά όμως ότι ο ισχυρισμός σας δεν μπορεί να μεταδοθεί στον καθένα μας, είναι μη ελέγξιμος! Για μας δεν έχει απολύτως καμία αξία, όπως ακριβώς με όσους θεωρούν ότι είδαν φαντάσματα! Νομίζω ότι η αυθυποβολή αλλά και οι δυνατότητες του ανθρωπίνου εγκεφάλου είναι πιο πιθανά από την υπερφυσική ερμηνεία τέτοιων περιστατικών!

Συμπερασματικά, η σιωπή του θεού είναι τουλάχιστον ύποπτη! Και για να είμαστε σοβαροί, έστω και αν μιλάμε θεωρητικά, για ποιο λόγο η σιωπή του σύμπαντος να ονομάζεται θεός;; Προσδίδουμε στο ανεξήγητο ακόμη πιο ακατανόητη ιδέα, τον Θεό!! Διανοητικά δεν στέκει καθόλου….

Αξίζει να συνεχίσω για όσους ενδιαφέρονται...

"Θα ταξιδεύω στα 200mb,εκεί θα μπορείτε να με βρείτε, όσοι θέλετε...."

Πάντα εκεί είμαι, εκεί ταξιδεύω, αλλά ποτέ δεν έπαψα να γράφω την άποψη μου για τα «επίγεια»!

Στα τελευταία άρθρα, κάποιοι διαφώνησαν κόσμια και με ήθος, άλλοι πάλι προτίμησαν να καταδείξουν την έπαρση τους αλλά και τη μεγαλειώδη βλακεία τους. Αυτούς τους ευχαριστώ περισσότερο. Με έκαναν να αναθεωρήσω κάποια πράγματα.

Εν βρασμώ αποφάσισα να κλείσω το ιστολόγιο αλλά δε νομίζω πως αξίζει κάτι τέτοιο πρώτον στον εαυτό μου αλλά πολύ περισσότερο σ’ εκείνους που σέβονται εμπράκτως την προσπάθεια μου, και που το δήλωσαν είτε προσωπικά είτε δημόσια. Τους ευχαριστώ όλους.

Ειδικά για την ευγένεια τους, τον Κώστα και τον Ροΐδη, ο οποίος μόνο «εμμονές» δεν έχει!!!

Θα συνεχίσω λοιπόν τα ακατανόητα κείμενα μου και σε όσους αρέσουν, και να γι αυτό η φύση παίζει ζάρια, τα πάντα είναι απρόβλεπτα και τυχαία!!

Θα ταξιδεύω στα 200mb,εκεί θα μπορείτε να με βρείτε, όσοι θέλετε....

Γενικά θεωρώ ότι παρεξηγήθηκα αδίκως από τους περισσότερους, στα τελευταία άρθρα, λίγοι κατανόησαν το τι ήθελα να γράψω, και ειδικά το άρθρο μου περί «δογματικών άθεων» απευθυνόταν σε συγκεκριμένες καταστάσεις -εκ πείρας- και που αποτελούσε προέκταση σε όσους απαξίωσαν αυτό το κείμενο!

Αυτό που μετράει είναι να είμαστε υγιείς και χαρούμενοι!

Σας ευχαριστώ πολύ που ασχοληθήκατε με το ταπεινό μου, ιστολόγιο!

Για όσους νομίζουν ότι προσβλήθηκαν, τους ζητώ συγγνώμη. Εξάλλου έξω είναι η ζωή, περίπλοκη, δύσκολη και ταυτόχρονα πεπερασμένη. Αυτό είναι το μεγαλείο της!

Πλέον, θα σας απαλλάξω -κατά πάσα πιθανότητα-(οι μαθηματικοί ποτέ δεν είναι απόλυτοι) από το βάρος των ακατανόητων ή περίεργων αν θέλετε αθεϊστικών μου θέσεων, οι οποίες θα πρέπει να γνωρίζετε ότι εκπηγάζουν από το πιο ειλικρινές τμήμα του εαυτού μου. Την αγάπη για τη γνώση αλλά και την ευγένεια.

Σας ευχαριστώ και πάλι! Ελπίζω να τα ξανά πούμε αν το ευνοήσουν οι συνθήκες, πρώτα και πάνω από όλα…. η απροσδιοριστία της φύσης(παίζει ζάρια)!

Μία απολογία......και πρωτίστως υγεία!

Στον βαθμό που ευθύνομαι για τις εκατέρωθεν παρεξηγήσεις και αντεγκλήσεις που δημιουργήθηκαν από μία προσπάθεια που έκανα, τελείως αυθόρμητη και χωρίς καν να σκεφτώ το ποιος ή ποιοι θα παρεξηγηθούν με τα λεγόμενα μου, διότι μάλλον έκανα το λάθος να πιστέψω ότι ο άνθρωπος –πέρα από τις προσωπικές απόψεις ή στάσεις που έχει για διάφορα ζητήματα- μπορεί να έρθει κάπως πιο κοντά με τον εξής γνώμονα: Τη φιλανθρωπία και την αγάπη, παρά τις ριζικές διαφωνίες που ενδεχομένως να έχει με διάφορους συνανθρώπους του, ζητώ πάντως συγγνώμη!

Υπό την οπτική αυτή, έκανα το λάθος(;) να γράψω ένα άρθρο για το τι μπορεί να μας ενώνει τους άθεους με τους πιστούς. Ως προς τις απόψεις μας για τον «ουρανό» διαφέρουμε ριζικά, χανόμαστε μέσα στο άπειρο θα έλεγα.

Με ποια όμως προσέγγιση ήθελα ή είχα ως στόχο να κάνω κάτι τέτοιο;;

Πρώτον, από την παραδοχή ότι η ύπαρξη του θεού ή μη δεν είναι θεώρημα(τουλάχιστον προς το παρόν) είναι θέμα πίστης, τον αποδέχεσαι ή όχι! Σίγουρα, έχω διάφορους λόγους και επιχειρήματα να υποστηρίξω για ποιο λόγο δεν τον αποδέχομαι! Να είναι καλά η φιλοσοφία, η επιστήμη κυρίως, αλλά και η εμπειρία η προσωπική μου. Δεν τον ένιωσα ποτέ, γιατί να ισχυριστώ ότι υπάρχει;; Είναι νομίζω πολύ ισχυρό αυτό το επιχείρημα.

Οι πιστοί αντιτείνουν ότι αυτοί τον νιώθουν, ότι κάπου υπάρχει. Δεν είναι όλοι κακοπροαίρετοι, ίσως να το εννοούν κιόλας! Δεν μπορώ και τόσα να τους πω παρά ότι ο ισχυρισμός αυτός έχει αξία μόνο για όσους τον αποδέχονται, όχι για τους υπόλοιπους διότι οι υπόλοιποι πρέπει να πειστούν όπως η γνώση που μεταδίδεται σε κάθε αρκούντως ευφυή άνθρωπο!! Είναι μη Ελέγξιμο λοιπόν!
Επίσης, κάποιοι ισχυρίζονται ότι είδαν φαντάσματα, -χωρίς να υποκρίνονται -αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα για τους υπόλοιπους!

Το βάρος της απόδειξης επιβαρύνει τους θρήσκους που καλούνται να αποδείξουν κάτι, δηλαδή δεν γίνεται να έχεις την απαίτηση να αποδείξεις κάτι που ΔΕΝ είναι, όπως το κενό! Αλλά αυτό που είναι! Επί παραδείγματι, δεν είμαι εις θέση να αποδείξω ότι δεν υπάρχουν «Λυκάνθρωποι» ή «φαντάσματα» αυτός δεν είναι λόγος για να τα πιστέψω όμως! Διότι κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι υπάρχουν όντως, οπότε για μένα δεν υπάρχουν!!
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον Θεό. Δεν εξέτασα το πόσο εγκληματικές είναι οι εκκλησίες, την πολεμική τους έναντι στα γράμματα κατά την ιστορία κ.α.

Απλά, προσπάθησα να φέρω λίγο πιο κοντά αυτούς που καλοπροαίρετα θεωρούν ότι υπάρχει το ας το πω… παράλογο μαζί με όσους δεν το αποδέχονται. Και αυτή η ένωση έγκειται στην έννοια του ανθρωπισμού. Κάτι σαν το άρθρο της Ιοκάστης!

Αυτά εν ολίγοις. Την επόμενη φορά(;) θα είμαι πιο προσεκτικός, αν και η ευθύνη της «ασυναρτησίας» βαρύνει και κάποιους σχολιαστές που πήραν προσωπικά το προηγούμενο άρθρο μου. Διότι, εάν διάβαζαν προσεχτικά το εξής:

«..Είναι αναγκαίο να διαχωρίσουμε κάποιες έννοιες που θεωρώ ότι θα ξεδιαλύνουν το πρόβλημα των εν λόγω άθεων(;), οι οποίοι σημειωτέον με θεώρησαν ως αγνωστικιστή παρά ως άθεο, και γενικά ότι δεν μπορώ να αυτοαποκαλούμαι άθεος!!...»

Νομίζω ότι είναι εύληπτο το γεγονός ότι δεν απευθύνομαι σε όλους τους άθεους, και μην τρελαθούμε τελείως, όποιος ισχυρίζεται ότι οι άθεοι δεν έχουν το γνώρισμα του δογματισμού μόνο επειδή είναι ορθολογιστές, κρύβονται πίσω από το δαχτυλάκι τους.

Δεν είναι θέμα αθεΐας αλλά ανθρώπου. Ένα ωραίο σχόλιο που δέχτηκα από τον σχολιαστή aerosol σε εκείνο το άρθρο τα λέει όλα:

«..Συχνά αποδίδουμε στις θρησκείες το ελάττωμα της αντιφατικότητας και επιθετικότητας που έχουν όλα τα ανθρώπινα (ακόμα και η αθεΐα στα χέρια όσων την χρησιμοποιούν ως όχημα για να εκφράσουν οργή, ηθελημένη άγνοια και μισαλλοδοξία)…»

Ακριβώς εκεί ήθελα να επιμείνω. Αυτό προσπάθησα να κάνω. Και νομίζω ότι απευθύνθηκα σε εκείνους τους «άθεους» ή καλύτερα σε εκείνους τους ανθρώπους…. Τώρα όποιος το πήρε προσωπικά, είναι δικό του πρόβλημα ως ένα βαθμό, καθώς ήδη ομολόγησα και τη δική μου ευθύνη περί αυτού.

Καλή συνέχεια!