Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Είπεν #1

«Εξάλλου η σάτιρα γίνεται συνήθως μέσω μεθόδων όπως η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση και η ειρωνεία. Αποτελεί δε όχι μόνο μέσο διασκέδασης, και ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και καλλιτεχνική έκφραση. Μία κοινωνικοπολιτική πράξη που αποσκοπεί στην διακωμώδωση καταστάσεων, ανθρώπων και θεσμών με σκοπό την διόρθωση των κακώς κειμένων.»  —  (2009). Το σκεπτικό της αθωωτικής(για τον Λάκη Λαζόπουλο) απόφασης του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών στην μήνυση που επέβαλλε η Έφη Σαρρή εναντίον του, η οποία ζητούσε να επιδικαστεί το χρηματικό ποσό των 7,6 εκ. ευρώ για «δυσφήμηση και πρόκληση ηθικής βλάβης» εξ αιτίας της σάτιρας του Λάκη προς το πρόσωπο της, η οποία μεταξύ όλων των άλλων, ήθελε να κατέβει στην βουλή –χωρίς σουτιέν και βρακί- με σύνθημα « Σταυρώστε με Σταυρώστε με» υπό το κόμμα του ΛΑ.ΟΣ.

Αν και ομολογώ ότι ήθελα να το εντάξω στην κατηγορία που έχει η στήλη του μπλογκ σχετικά με τα γνωμικά ως παρένθεση σ’ αυτά ή κάτι ανάλογο, θεώρησα όμως πρέπον, να ανοίξω νέα ενότητα που παρά του ότι δεν εγγυώμαι ότι μελλοντικά θα εμπλουτιστεί ιδιαίτερα, σίγουρα όμως ανήκει στον δημόσιο λόγο και πραγματικότητα της τηλεόρασης και δεν έχει αυτονόητα καμία σχέση με γνωμικό ή αφορισμό.

Να προσθέσω βέβαια την ουσία της υπόθεσης. Η χαρισματική Έφη Σαρρή δεδομένου της δημοσιότητας που πήρε τότε, ήταν χαμένη από χέρι σε ότι αφορά την απόφαση των δικαστών, και πιθανώς θα το γνώριζε μέσω των δικηγόρων της…(ή θα το υπέθεσε η ίδια και θα το μετέφερε και στους δικηγόρους της προς μεγάλη τους έκπληξη για την ευφυΐα της!). Όμως, η δημοσιότητα δεν πρέπει να την έβλαψε ιδιαίτερα.