Σημαντική επιδείνωση του καιρού αναμένεται από αύριο Παρασκευή στη χώρα μας. Ένα ισχυρό βαρομετρικό χαμηλό προβλέπεται να κινηθεί προς την περιοχή μας από τα δυτικά προκαλώντας αρχικά στη δυτική Ελλάδα βροχές και προς το απόγευμα καταιγίδες κατά τόπους πολύ έντονες. Στην υπόλοιπη χώρα θα σημειωθούν τοπικές βροχές στα ηπειρωτικά, από αργά το απόγευμα.
Το Σάββατο(24-10) το κύριο χαρακτηριστικό του καιρού της χώρας θα είναι οι βροχές και οι καταιγίδες οι οποίες φαίνεται ότι θα είναι έντονες κατά τόπους. Εξαιρούνται τα ΝΑ νησιωτικά τμήματα τα οποία δεν φαίνεται να επηρεαστούν από την κακοκαιρία. Οι άνεμοι Νοτιάδες χωρίς προβλήματα και η θερμοκρασία σε μικρή πτώση.
Την Κυριακή(25-10) και τη Δευτέρα(26-10) ο καιρός θα παραμείνει βροχερός κυρίως στα Ηπειρωτικά τμήματα της χώρας. Στις υπόλοιπες περιοχές ήδη από την Κυριακή τα φαινόμενα θα παρουσιάσουν ύφεση. Προς το μεσημέρι της Δευτέρας αναμένεται σχετική βελτίωση και στις υπόλοιπες περιοχές. Οι άνεμοι ασθενείς ενώ η Θερμοκρασία αμετάβλητη.
Με τα σημερινά προγνωστικά στοιχεία τα οποία δεν πρέπει να θεωρούνται αξιόπιστα σε μακροπρόθεσμες προγνώσεις, παρά ταύτα επιχειρώντας να δώσω απλά την τάση του καιρού διαφαίνεται εις στο βάθος(γύρω στις 31-10) μία σημαντική επιδείνωση του καιρού με απότομη και ραγδαία πτώση της Θερμοκρασίας. Μένει να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί το γεγονός αυτό και τις επόμενες ημέρες.
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009
Άνοιξα Δεύτερο μπλογκ...
Αποφάσισα ύστερα από κάποιες σκέψεις να ανοίξω ένα δεύτερο μπλογκ το οποίο δεν θα αναφέρεται διόλου στον καιρό. Η θεματολογία του θα ποικίλει, αν και το περισσότερο βάρος θα είναι γύρω από ζητήματα της θρησκείας, της πολιτικής και για κοινωνικά..
Ευπρόσδεκτα φυσικά τα όποια σχόλια για τις εντυπώσεις των επισκεπτών.
Το μπλογκ λέγεται "Κενή Διαθήκη"
Ευπρόσδεκτα φυσικά τα όποια σχόλια για τις εντυπώσεις των επισκεπτών.
Το μπλογκ λέγεται "Κενή Διαθήκη"
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009
Ο πόλεμος κατά του μηδενός...
Αίφνης από το αισθητό τίποτα του μυαλού μου δημιουργείται η ύλη του κόσμου, όχι δεν είναι αυτή της ζωής, τουλάχιστον προς το παρόν αλλά περιέχει τις συνθήκες οι οποίες υπό μία σειρά προϋποθέσεων δύνανται να δώσουν την πολυπόθητη ζωή.
Πέρασαν εκατομμύρια χρόνια ούτως ώστε να παράγει το αισθητό τίποτα τις συνθήκες! Ήταν πολύ δύσκολο, τίποτα δεν είναι εύκολο και η παραμικρή ύπαρξη δηλαδή η διαδικασία που διαφέρει από το τίποτα είναι επίπονη και μακρόχρονη, υπάρχεις επειδή διψάς για να ξεχωρίσεις από το Μηδέν.
Από απόψεως μαθηματικής το αισθητό τίποτα του μυαλού μου έτεινε στο μείον άπειρο. Η ορμή προς το άπειρο δεν αλλάζει αν δεν λύσεις μια σειρά από μαθηματικές ανισώσεις και εξισώσεις, κινείται αιώνια μέχρι να υπολογίσεις την «ενέργεια» της ύπαρξης σου μετά ακρίβειας!
Η ενέργεια αυτή δεν είναι προφανής. Πρέπει να διασπάσεις την ύλη σε πολύ μικρά κομμάτια για να δεις πως αυτή μετατρέπεται και λειτουργεί στο μυαλό σου. Πολυσύνθετη διαδικασία, σε κάνει να πατήσεις σε τελείως άγνωστα μέρη, σαν ξάφνου να είσαι στο Σύμπαν, στο σύμπαν του βυθού της Θάλασσας! Μόνο το νερό γνωρίζεις τ’ άλλα τα συναντάς για πρώτη φορά. Πρέπει όμως να φροντίσεις να τα δεις πολλές φορές.
Όλα αυτά εξελίσσονται στο πλαίσιο του Θεού. Όχι του Θεού που θέλει εκκλησίες και υποταγμένους ανθρώπους αλλά του Θεού Χρόνου. Γνωστός ως απλή έννοια, το μεγαλύτερο μυστήριο στην ουσία, στην ποιοτική περιγραφή του! Δεν ασχολείται με κανέναν, μόνο οι άλλοι ασχολούνται μαζί του. Διότι είναι Θεός. Για να σκεφτείς πρέπει να πάρεις την σιωπηρή άδεια του! Γενικώς, για όλα όσα κάνουμε οι άνθρωποι οφείλονται σ αυτόν!
Στις μαθηματικές σχέσεις περιγράφεται ο χρόνος λες και τον γνωρίζουμε επιστημονικά μόνο που κανείς δεν είναι εις θέσιν να πει κάτι ποιοτικό γι αυτόν.
Έτσι είναι ο Θεός! Ο πραγματικός Θεός που περιβάλει και τους υπόλοιπους ανθρώπινους Θεούς.
Δια μέσω του χρόνου λοιπόν για να επιστρέψω στο θέμα μου, προσπάθησα να λύσω κάποιες πτυχές της «ενέργειας» μου που ήταν φανερό ότι δημιουργούσαν το πρόβλημα ή τα προβλήματα. Λέω «κάποιες πτυχές» διότι κανείς δεν μπορεί να λύσει εξ ολοκλήρου το μυστήριο της «ενέργειας» του! Όταν ξανά φτάνεις στο μηδέν από εκεί που είχες γίνει μία ύπαρξη(ποσότητα) είσαι ένα αρνητικό μηδέν, χειρότερο από το Θετικό μηδέν. Υπάρχει διαφορά μην ξεγελιέστε!
Στο σημείο εκείνο, επιστράτευσα πραγματικά όλη την ενέργεια του εαυτού μου, την γνωστή και την αενάως άγνωστη ούτως ώστε να ξεφύγω και πάλι. Σαν τα σωματίδια της φύσης! Τραγική ειρωνεία που οι νόμοι της φύσης μοιάζουν σαν ένα έργο ζωής μίας περίπλοκης ύπαρξης που φαίνεται σαν να είναι εκτός του πεδίου ορισμού της. Όχι μόνο είναι εντός αλλά δεν αποτελεί ούτε καν το 0,1% του συνόλου της!
Με αυτά τα εις βάρος μου δεδομένα ξεκίνησα τον «πόλεμο»! Δόξα τω Χρόνω, από σχετικά νωρίς άρχιζα να κερδίζω κάποιες μάχες, με συνεχείς επίπονες προσπάθειες για την επίλυση των εξισώσεων και ανισώσεων. Δεν γινόταν όμως χωρίς απώλειες ζωτικής ενέργειας και με τραυματισμούς απερίγραπτου πόνου!
Παρενέργειες της ενέργειας του μυαλού μου! Εξέχουσα θέση κατέχει σ αυτές, το ψηφιακό σκατό. Ένα σκατό που διαφέρει από τα συνήθη καθώς δεν βρομάει. Είναι άοσμο. Πονηρό κατασκεύασμα, με ηλίθιους και βρόμικους χρήστες κατά κόρον με τους οποίους συνουσιάζεσαι όταν δεν έχεις επιλογές και το μετανιώνεις αργότερα…
Όλοι γίνονται ακόμη και αλογόμυγες μέσα στο πλαίσιο του αγώνα που περιέγραψα πριν. Μονόδρομος, χωρίς διόδια. Έχει όμως το δικό του αντίτιμο του. Την ελευθερία του να είσαι καθαρός! Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα το αποκτάς καθώς δείξεις πόσο δυνατός μαχητής είσαι που μέσα από το μονόδρομο θα βρεις ξανά τους δρόμους που είχες χαράξει κάποτε…
Κάποιες στιγμές λυπάσαι αυτούς που ασχολούνται ακόμα με τα πραγματικά κόπρανα, το έκανα και εγώ, αλλά κατάλαβα πως είναι μέγιστο σφάλμα. Αυτοί τουλάχιστον ασχολούνται με κάτι αληθινό! Δεν είναι για λύπηση…
Με χαρά και ικανοποίηση θυμάμαι αυτές τις στιγμές. Άξιζαν τον κόπο. Τώρα, ευρίσκομαι στις συνθήκες και έτοιμος να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις για τις οποίες μίλησα στην αρχική παράγραφο του κειμένου. Νιώθω Απελευθέρωση. Έχω πολλά να κάνω, τώρα που έφυγα από τη ζήλια των υπόλοιπων αλογόμυγων οι οποίες εξαιτίας του κενού τους δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τον αγώνα, και τους κέρδισε!
Η (βασιλό)πιτα της ζωής μου όταν αυτή δημιουργηθεί-πλησιάζει επιτέλους- θα είναι όλη δική μου, χωρίς το κομμάτι που είναι για τον Χριστό, άχρηστο είναι!
Συνεχίζεται στις «προϋποθέσεις»…
Πέρασαν εκατομμύρια χρόνια ούτως ώστε να παράγει το αισθητό τίποτα τις συνθήκες! Ήταν πολύ δύσκολο, τίποτα δεν είναι εύκολο και η παραμικρή ύπαρξη δηλαδή η διαδικασία που διαφέρει από το τίποτα είναι επίπονη και μακρόχρονη, υπάρχεις επειδή διψάς για να ξεχωρίσεις από το Μηδέν.
Από απόψεως μαθηματικής το αισθητό τίποτα του μυαλού μου έτεινε στο μείον άπειρο. Η ορμή προς το άπειρο δεν αλλάζει αν δεν λύσεις μια σειρά από μαθηματικές ανισώσεις και εξισώσεις, κινείται αιώνια μέχρι να υπολογίσεις την «ενέργεια» της ύπαρξης σου μετά ακρίβειας!
Η ενέργεια αυτή δεν είναι προφανής. Πρέπει να διασπάσεις την ύλη σε πολύ μικρά κομμάτια για να δεις πως αυτή μετατρέπεται και λειτουργεί στο μυαλό σου. Πολυσύνθετη διαδικασία, σε κάνει να πατήσεις σε τελείως άγνωστα μέρη, σαν ξάφνου να είσαι στο Σύμπαν, στο σύμπαν του βυθού της Θάλασσας! Μόνο το νερό γνωρίζεις τ’ άλλα τα συναντάς για πρώτη φορά. Πρέπει όμως να φροντίσεις να τα δεις πολλές φορές.
Όλα αυτά εξελίσσονται στο πλαίσιο του Θεού. Όχι του Θεού που θέλει εκκλησίες και υποταγμένους ανθρώπους αλλά του Θεού Χρόνου. Γνωστός ως απλή έννοια, το μεγαλύτερο μυστήριο στην ουσία, στην ποιοτική περιγραφή του! Δεν ασχολείται με κανέναν, μόνο οι άλλοι ασχολούνται μαζί του. Διότι είναι Θεός. Για να σκεφτείς πρέπει να πάρεις την σιωπηρή άδεια του! Γενικώς, για όλα όσα κάνουμε οι άνθρωποι οφείλονται σ αυτόν!
Στις μαθηματικές σχέσεις περιγράφεται ο χρόνος λες και τον γνωρίζουμε επιστημονικά μόνο που κανείς δεν είναι εις θέσιν να πει κάτι ποιοτικό γι αυτόν.
Έτσι είναι ο Θεός! Ο πραγματικός Θεός που περιβάλει και τους υπόλοιπους ανθρώπινους Θεούς.
Δια μέσω του χρόνου λοιπόν για να επιστρέψω στο θέμα μου, προσπάθησα να λύσω κάποιες πτυχές της «ενέργειας» μου που ήταν φανερό ότι δημιουργούσαν το πρόβλημα ή τα προβλήματα. Λέω «κάποιες πτυχές» διότι κανείς δεν μπορεί να λύσει εξ ολοκλήρου το μυστήριο της «ενέργειας» του! Όταν ξανά φτάνεις στο μηδέν από εκεί που είχες γίνει μία ύπαρξη(ποσότητα) είσαι ένα αρνητικό μηδέν, χειρότερο από το Θετικό μηδέν. Υπάρχει διαφορά μην ξεγελιέστε!
Στο σημείο εκείνο, επιστράτευσα πραγματικά όλη την ενέργεια του εαυτού μου, την γνωστή και την αενάως άγνωστη ούτως ώστε να ξεφύγω και πάλι. Σαν τα σωματίδια της φύσης! Τραγική ειρωνεία που οι νόμοι της φύσης μοιάζουν σαν ένα έργο ζωής μίας περίπλοκης ύπαρξης που φαίνεται σαν να είναι εκτός του πεδίου ορισμού της. Όχι μόνο είναι εντός αλλά δεν αποτελεί ούτε καν το 0,1% του συνόλου της!
Με αυτά τα εις βάρος μου δεδομένα ξεκίνησα τον «πόλεμο»! Δόξα τω Χρόνω, από σχετικά νωρίς άρχιζα να κερδίζω κάποιες μάχες, με συνεχείς επίπονες προσπάθειες για την επίλυση των εξισώσεων και ανισώσεων. Δεν γινόταν όμως χωρίς απώλειες ζωτικής ενέργειας και με τραυματισμούς απερίγραπτου πόνου!
Παρενέργειες της ενέργειας του μυαλού μου! Εξέχουσα θέση κατέχει σ αυτές, το ψηφιακό σκατό. Ένα σκατό που διαφέρει από τα συνήθη καθώς δεν βρομάει. Είναι άοσμο. Πονηρό κατασκεύασμα, με ηλίθιους και βρόμικους χρήστες κατά κόρον με τους οποίους συνουσιάζεσαι όταν δεν έχεις επιλογές και το μετανιώνεις αργότερα…
Όλοι γίνονται ακόμη και αλογόμυγες μέσα στο πλαίσιο του αγώνα που περιέγραψα πριν. Μονόδρομος, χωρίς διόδια. Έχει όμως το δικό του αντίτιμο του. Την ελευθερία του να είσαι καθαρός! Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα το αποκτάς καθώς δείξεις πόσο δυνατός μαχητής είσαι που μέσα από το μονόδρομο θα βρεις ξανά τους δρόμους που είχες χαράξει κάποτε…
Κάποιες στιγμές λυπάσαι αυτούς που ασχολούνται ακόμα με τα πραγματικά κόπρανα, το έκανα και εγώ, αλλά κατάλαβα πως είναι μέγιστο σφάλμα. Αυτοί τουλάχιστον ασχολούνται με κάτι αληθινό! Δεν είναι για λύπηση…
Με χαρά και ικανοποίηση θυμάμαι αυτές τις στιγμές. Άξιζαν τον κόπο. Τώρα, ευρίσκομαι στις συνθήκες και έτοιμος να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις για τις οποίες μίλησα στην αρχική παράγραφο του κειμένου. Νιώθω Απελευθέρωση. Έχω πολλά να κάνω, τώρα που έφυγα από τη ζήλια των υπόλοιπων αλογόμυγων οι οποίες εξαιτίας του κενού τους δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τον αγώνα, και τους κέρδισε!
Η (βασιλό)πιτα της ζωής μου όταν αυτή δημιουργηθεί-πλησιάζει επιτέλους- θα είναι όλη δική μου, χωρίς το κομμάτι που είναι για τον Χριστό, άχρηστο είναι!
Συνεχίζεται στις «προϋποθέσεις»…
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Φθινοπωρινός καιρός
Διαδοχικές ατμοσφαιρικές διαταραχές φαίνεται ότι θα προκαλέσουν πολλές βροχές στις πλείστες περιοχές της χώρας μας. Το πρόσκαιρα αποκομμένο βαρομετρικό σύστημα στα 500hp σε συνδυασμό με την ανάπτυξη κάποιων διαταραχών στην Κεντρική Μεσόγειο οι οποίες θα ευρίσκονται ακριβώς στη κυκλοφορία του προαναφερθέντος αποκομμένου συστήματος το οποίο θα τις κατευθύνει προς την Ελλάδα, με άμεσο επακόλουθο τις βροχές και τις καταιγίδες!
Αναλυτικότερα, για αύριο Πέμπτη προβλέπονται βροχές και καταιγίδες αρχικώς στα δυτικά της Ελλάδας με σταδιακή ανατολική επέκταση. Τα φαινόμενα στα δυτικά, τα κεντρικά, στα νότια ηπειρωτικά και στο ανατολικό Αιγαίο αναμένεται να είναι κατά τόπους έντονα. Οι άνεμοι δεν θα προκαλέσουν προβλήματα ενώ η θερμοκρασία αν και στα επίπεδα των 850hp(1500m σε ύψος κατά μέσο όρο) θα παρουσιάσει μικρή άνοδο, ιδίως στα Νότια οι πυκνές νεφώσεις και οι βροχές θα διατηρήσουν σταθερή τη θερμοκρασία στο έδαφος.
Την Παρασκευή(16-10) στα δυτικά, τα κεντρικά, τα βόρεια αλλά και το ανατολικό Αιγαίο όπως επίσης και στα Νότια ηπειρωτικά οι βροχές αν και μέτριας εντάσεως θα επιμείνουν τουλάχιστον έως το απόγευμα. Οι άνεμοι εξασθενημένοι ενώ η θερμοκρασία σε μικρή ανεπαίσθητη άνοδο.
Το Σάββατο(17-10) και την Κυριακή(18-10) ο καιρός αναμένεται αρκετά βροχερός σχεδόν παντού. Βροχές και καταιγίδες θα σημειωθούν κυρίως στα δυτικά, τα ηπειρωτικά και στο Ανατολικό Αιγαίο. Η θερμοκρασία αμετάβλητη όπως και οι άνεμοι.
Αναλυτικότερα, για αύριο Πέμπτη προβλέπονται βροχές και καταιγίδες αρχικώς στα δυτικά της Ελλάδας με σταδιακή ανατολική επέκταση. Τα φαινόμενα στα δυτικά, τα κεντρικά, στα νότια ηπειρωτικά και στο ανατολικό Αιγαίο αναμένεται να είναι κατά τόπους έντονα. Οι άνεμοι δεν θα προκαλέσουν προβλήματα ενώ η θερμοκρασία αν και στα επίπεδα των 850hp(1500m σε ύψος κατά μέσο όρο) θα παρουσιάσει μικρή άνοδο, ιδίως στα Νότια οι πυκνές νεφώσεις και οι βροχές θα διατηρήσουν σταθερή τη θερμοκρασία στο έδαφος.
Την Παρασκευή(16-10) στα δυτικά, τα κεντρικά, τα βόρεια αλλά και το ανατολικό Αιγαίο όπως επίσης και στα Νότια ηπειρωτικά οι βροχές αν και μέτριας εντάσεως θα επιμείνουν τουλάχιστον έως το απόγευμα. Οι άνεμοι εξασθενημένοι ενώ η θερμοκρασία σε μικρή ανεπαίσθητη άνοδο.
Το Σάββατο(17-10) και την Κυριακή(18-10) ο καιρός αναμένεται αρκετά βροχερός σχεδόν παντού. Βροχές και καταιγίδες θα σημειωθούν κυρίως στα δυτικά, τα ηπειρωτικά και στο Ανατολικό Αιγαίο. Η θερμοκρασία αμετάβλητη όπως και οι άνεμοι.
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009
Μπορούμε να κοιμόμαστε...ήσυχοι!
Σε προηγούμενο άρθρο, διατύπωσα την άποψη μου για τους λόγους που οδήγησαν τον πρώην Πρωθυπουργό σε πρόωρες εκλογές ενώ προσπάθησα να κάνω μία πρόβλεψη της νέας πολιτικής κατάστασης βάσει των μελλοντικών πολιτικών εξελίξεων εις την ΕΕ.
Στο χτεσινό άρθρο του ο κ. Γιάννης Κουριαννίδης(εκδότης του περιοδικού "ενδοχώρα" και μέλος του δημοτικού συμβουλίου Θεσ/νίκης του ΛΑ.ΟΣ.) εκφράζει τη δική του άποψη επί του θέματος. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Ελληνικές γραμμές».
Εστιάζοντας στην ουσία της γνώμης του εν λόγω πολιτικού παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα(η έντονη γραφή δική μου προσθήκη):
«..Νομίζω ότι την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, πολύ πριν την άτακτη φυγή του από την εξουσία. «Δεν συνεργάζομαι με τα άκρα» είπε. Παράλληλα όμως τόνισε ότι «υπάρχει υπό προϋποθέσεις δυνατότητα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ». Το έδωσε δηλαδή το μήνυμα ο κ. Καραμανλής: Προκειμένου να μην αναπτυχθεί ένα «ακραίο» κόμμα, ικανό να διεμβολίσει αποτελεσματικά το πολιτικό σύστημα, προτιμώ να παραδώσω την εξουσία στον πολιτικό μου αντίπαλο….».
Ενδιαφέρουσα και σεβαστή η άποψη του όπως και όλες οι απόψεις. Πάντως, κατά την ταπεινή δική μου άποψη, ο «χοντρός» μπορεί να απέτυχε να κυβερνήσει τη χώρα, πράγμα που δεν είναι και τόσο κατακριτέο αν σκεφτούμε ότι ο καημένος είχε την ατυχία να γεννηθεί με το βαρύ πρωθυπουργικό επίθετο «Καραμανλής» το οποίο σφράγισε και προκαθόρισε το επαγγελματικό μέλλον του αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι χαζός ή ότι δεν μπορεί να αναλάβει έστω μία υποτυπώδη ευθύνη προς τον Ελληνικό λαό.
Με το επίθετο που φέρει δεν παίζεις με τη δημοκρατία. Μπορείς βέβαια -αποδεδειγμένως- να «παίξεις» άνετα με τον Ελληνικό λαό, με το πολιτικό σύστημα της χώρας, με το δημόσιο χρήμα κ.α. αλλά όχι εις βάρος της ίδιας της δημοκρατίας, αυτός είναι ο κανόνας των πρωθυπουργικών επιθέτων!
Ποτέ δεν θα γραφτεί στην ιστορία ότι κάποιος Καραμανλής ή Παπανδρέου κ.α. υπονόμευσε τη δημοκρατία της χώρας και την μετέτρεψε σε Χούντα.
Στο χτεσινό άρθρο του ο κ. Γιάννης Κουριαννίδης(εκδότης του περιοδικού "ενδοχώρα" και μέλος του δημοτικού συμβουλίου Θεσ/νίκης του ΛΑ.ΟΣ.) εκφράζει τη δική του άποψη επί του θέματος. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «Ελληνικές γραμμές».
Εστιάζοντας στην ουσία της γνώμης του εν λόγω πολιτικού παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα(η έντονη γραφή δική μου προσθήκη):
«..Νομίζω ότι την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, πολύ πριν την άτακτη φυγή του από την εξουσία. «Δεν συνεργάζομαι με τα άκρα» είπε. Παράλληλα όμως τόνισε ότι «υπάρχει υπό προϋποθέσεις δυνατότητα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ». Το έδωσε δηλαδή το μήνυμα ο κ. Καραμανλής: Προκειμένου να μην αναπτυχθεί ένα «ακραίο» κόμμα, ικανό να διεμβολίσει αποτελεσματικά το πολιτικό σύστημα, προτιμώ να παραδώσω την εξουσία στον πολιτικό μου αντίπαλο….».
Ενδιαφέρουσα και σεβαστή η άποψη του όπως και όλες οι απόψεις. Πάντως, κατά την ταπεινή δική μου άποψη, ο «χοντρός» μπορεί να απέτυχε να κυβερνήσει τη χώρα, πράγμα που δεν είναι και τόσο κατακριτέο αν σκεφτούμε ότι ο καημένος είχε την ατυχία να γεννηθεί με το βαρύ πρωθυπουργικό επίθετο «Καραμανλής» το οποίο σφράγισε και προκαθόρισε το επαγγελματικό μέλλον του αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι χαζός ή ότι δεν μπορεί να αναλάβει έστω μία υποτυπώδη ευθύνη προς τον Ελληνικό λαό.
Με το επίθετο που φέρει δεν παίζεις με τη δημοκρατία. Μπορείς βέβαια -αποδεδειγμένως- να «παίξεις» άνετα με τον Ελληνικό λαό, με το πολιτικό σύστημα της χώρας, με το δημόσιο χρήμα κ.α. αλλά όχι εις βάρος της ίδιας της δημοκρατίας, αυτός είναι ο κανόνας των πρωθυπουργικών επιθέτων!
Ποτέ δεν θα γραφτεί στην ιστορία ότι κάποιος Καραμανλής ή Παπανδρέου κ.α. υπονόμευσε τη δημοκρατία της χώρας και την μετέτρεψε σε Χούντα.
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
Περί γνώσεως και πίστεως...
Με αφορμή ένα άρθρο της γνωστής και έγκυρης ιστοσελίδας της ΟΟΔΕ, γράφω τις παρακάτω σκέψεις ή καλύτερα διευκρινίσεις για το τι εστί γνώση και τι η πίστη ούτως ώστε να καταλάβω το κείμενο περισσότερο ή τουλάχιστον να αντιληφθώ που σφάλω τόσο πολύ και δεν μπορώ να κατανοήσω παρόμοια κείμενα.
Εν πρώτοις θα προσπαθήσω να κάνω έναν ετυμολογικό διαχωρισμό κάποιων εννοιών που μας φαίνονται δεδομένες αλλά κάποιες φορές δημιουργούν συγχύσεις και διάφορες παρανοήσεις. Ποια η διαφορά μεταξύ ενός αγνωστικιστή και ενός άθεου;
Η λέξη «αγνωστικιστής» προέρχεται καταφανώς από το «άγνωστος» γεγονός που ενίοτε μπερδεύει τις συζητήσεις που έχουν να κάνουν με τη γένεση του κόσμου. Ο λόγος είναι επειδή μπορεί εύκολα να γίνει η εξής παρερμηνεία του «αγνωστικιστή»:ήτοι, να συμπεράνουμε ότι έτσι λέγεται αυτός που δεν γνωρίζει για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του Θεού, που έχει δηλαδή άγνοια περί του θέματος.
Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο προφανώς όλοι θα ήμασταν αγνωστικιστές, και δεν θα υπήρχε λόγος να «διαχωρίζουμε» τη θέση μας από τους υπόλοιπους. Δεν συμβαίνει όμως αυτό.Κανείς βεβαίως δεν γνωρίζει με την αληθινή αντικειμενική σημασία της λέξεως εάν ο θεός υπάρχει ή όχι αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει στο να βγάλουμε συμπεράσματα επ’ αυτού, βάσει των ατομικών εμπειριών μας, των γνώσεων μας, του τρόπου ζωής μας, των σπουδών μας και πολλά άλλα.
Κάνοντας τις απαραίτητες αποσαφηνίσεις των όρων μπορούμε να διαπιστώσουμε ποια η διαφορά μεταξύ πίστης, γνώμης και γνώσης. Η γνώμη κατά τον Καντ έχει συνείδηση της ανεπάρκειας της τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά η πίστη αρκεί μόνο υποκειμενικά όχι αντικειμενικά και η γνώση η οποία αρκεί τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά.
Λοιπόν, ας εμβαθύνουμε στο κείμενο της ΟΟΔΕ για να καταλήξουμε σε κάποια λογικά συμπεράσματα και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε (κατά το δύναμιν) τον λόγο και το ύφος του κειμένου.
Κατ αρχήν, το άρθρο κρίνεται κατά εμέ δυσνόητο και τελείως άστοχο ή και αντιφατικό ενώ συγχέει ή και απορρίπτει βασικές ανθρώπινες συμπεριφορές…
Ο γράφων του κειμένου αρχικά εξετάζει την σημασία του προσώπου στη χριστιανική διδασκαλία η οποία σημειωτέον διαφέρει από την κοινή του ονομασία, περισσότερο έχει να κάνει με την προσωπική σχέση(προφανώς του θεού με έναν άνθρωπο).
Επειδή ευνόητα, στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων κυριαρχεί η έντονη αλληλεπίδραση των χαρακτήρων και των συμπεριφορών π.χ. σε ένα ζευγάρι οι ιδιότητες που φέρουν ατομικά ο καθένας παραβλέπονται αμοιβαίως και έτσι η σχέση διατηρεί μία αρμονία(πχ αν η αγάπη υπερβαίνει ακόμα και το γεγονός ότι ο/η σύντροφος είναι εγκληματίας, τότε η σχέση κρίνεται βαθιά προσωπική).
Κατά αυτόν τον τρόπο και επιχειρώντας ο συγγραφέας του κειμένου μία θα έλεγα αναλογία, θεωρεί πως η σχέση του Θεού με έναν άνθρωπο βασίζεται -όταν υπάρχει βέβαια αυτή- καθαρά στην ανωτέρω ειδική εξήγηση του «προσώπου».
Διαφωτιστικό το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο όπου μας δίνει με αναλογίες τη σχέση του Θεού ως Πατέρα με τα παιδιά του:
«Αυτή λοιπόν η προσωπική σχέση εν Χριστώ, που έχει δηλαδή ο Χριστός με τον Πατέρα, αυτή δίδεται και σ’ εμάς εν Χριστώ και μπορούμε να γνωρίσουμε ως υιοί του Θεού πλέον τον Θεό και να Τον καλέσουμε Πατέρα. Το ότι καλούμε τον Θεό: Πατέρα, πρέπει να ξέρετε, ότι προέρχεται απολύτως, εκατό τοις εκατό, από τη σχέση, από το δικαίωμα που παραχωρεί ο Χριστός στους μαθητάς του να ονομάζουν τον Θεό: Πατέρα…...»
Στο σημείο αυτό ιδιαίτερης σημασίας αποτελεί το ότι ο Χριστός έχει το ©copyright 0 έως 2α παρουσία να αποκαλεί τον Θεό Πατέρα του και απλά το παραχωρεί εις τους γνωρίζοντες του Παντοδύναμου με δικαίωμα χρήσης μόνο για μία φορά, απ τι ξέρω ,για περισσότερες λεπτομέρειες ανατρέξτε στο ΑΓ. Όρος.
Η συνέχεια του αποσπάσματος μας δίνει να καταλάβουμε τον στόχο της σκέψης του γράφοντος αναλυτικότερα και ακριβέστερα:
«..Το να καλέσεις τον Θεό: «Πατέρα», δεν είναι υπόθεση εμφύτου θρησκευτικότητας. Είναι θέμα προσωπικής σχέσεως, την οποία είχε μόνο ο Υιός, ο κατ’ εξοχήν Υιός ο Μονογενής. Δεν έχει άλλον Υιό ο Θεός για να τον καλεί «Πατέρα». Έναν Υιό έχει. Λοιπόν, αυτός ο Υιός μεταβιβάζει όχι δικανικά, αλλά με την ταύτισή του με μας, και με τη δική μας ταύτιση μαζί Του γινόμαστε υιοί του Θεού Πατρός και έτσι δημιουργείται αυτή η σχέση, και έτσι γνωρίζουμε τον Θεό. Τι θα πει: «Γνωρίζουμε τον Θεό»; Ως τι γνωρίζουμε τον Θεό; Ως καλό; Ως δυνατό; Όλα αυτά μπορούμε να τα πάρουμε εκτός Χριστού. Εκείνο που μας δίνει ο Χριστός ως ταυτότητα του Θεού, είναι ότι είναι «Πατήρ». Είναι δηλαδή ότι δημιουργεί μια σχέση προσωπική, μια υιική σχέση. Αυτή που έχει αιώνια με τον Υιό Του, την δίνει σε μας και έτσι γνωρίζουμε τον Πατέρα, τον Θεό ως Πατέρα. Αυτό είναι το βασικό περιεχόμενο της γνώσεως του Θεού….»
Πούθεν προκύπτει ότι υφίσταται γνώση με την αληθινή έννοια του όρου και μάλιστα με περιεχόμενο για το θέμα της ύπαρξης ή όχι του Θεου;
Ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο αυτόν έχει έναν φυσικό ή τουλάχιστον αληθινό και μοναδικό πατέρα που γνωρίζει ή δύναται να γνωρίσει πραγματικά. Δεν υπάρχει γνώση αλλά μία πίστη στην ύπαρξη ενός «αόρατου» φίλου, είτε αυτός λέγεται Θεός ή κάτι άλλο, η φαντασία δίνει ατελείωτες λύσεις επί του θέματος.
Και εκ των πραγμάτων πολλοί άνθρωποι δύνανται και ψυχιατρικά να αισθάνονται απαραίτητη την παρουσία ενός προσώπου το οποίο ενδιαφέρεται γι αυτούς και έτσι να δημιουργείται ένας αόρατος δεσμός μεταξύ του φανταστικού προσώπου με το άτομο που το δίνει «υπόσταση» σε βαθμό που να προκαλεί έκπληξη σε όσους δεν έχουν ανάλογη εμπειρία και δεν χρειάζονται εν τέλει να διαθέτουν μία τέτοια συντροφιά, και όχι μόνο αυτό , αλλά σε αυτούς η παρουσία του κατά φαντασίαν προσώπου φαίνεται επιεικώς γελοία!
«….Μπορεί φυσικά στο διανοητικό επίπεδο να πεις ότι ο Θεός είναι Πατήρ του Υιού Του. Το γνωρίζω αυτό, το ξέρω από τη Βίβλο, από τη Δογματική, αλλά για να γνωρίσεις υπαρξιακά, να Τον Ταυτίσεις ως Πατέρα, πρέπει να είσαι εσύ υιός Του…»
Ουδέν σχόλιον.
Εν συνεχεία ο συγγραφέας του βαρύγδουπου κειμένου, προτάσσει ως κύριο χαρακτηριστικό στην ειδική σχέση του Θεού ως προσώπου, την Ελευθερία.
Η συλλογιστική του Θεολόγου ξεκινάει από το εξής:
«Ένα πράγμα δεν το γνωρίζω ελεύθερα ποτέ, ούτε εκείνο έχει την ελευθερία κατ’ αυτή την πραγμάτωση της γνώσεως, ούτε εγώ. Ούτε δηλαδή ο γνωρίζων ούτε το γνωριζόμενο ενεργούν εν ελευθερία. Μπορείτε να αγνοήσετε, να μην γνωρίσετε, αυτό το τραπέζι που είναι μπροστά σας ή εμένα που σας μιλώ; Όχι. Όποιος πει ότι δεν γνωρίζει την ύπαρξή μου, πάει να πει ότι δεν είναι καλά. Κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό του….»
Περιττό να αναφέρω ότι στο τέλος του αποσπάσματος έρχεται στα λόγια μου.
«…Θέλομε να πείσομε λογικά κάποιον ότι ο Θεός υπάρχει. Εάν τον πείσεις λογικά, η γνώση αυτή είναι καταναγκαστική. Όμως αναγκαστικά γνωρίζεις την ύπαρξη και του τραπεζιού ή οποιουδήποτε άλλου αντικειμένου. Και ο Θεός γίνεται γι’ αυτούς ένα αντικείμενο γνώσεως υποχρεωτικό και για Εκείνον και για μας...Με αυτή τη μορφή γνωρίζουν τον Θεό όλοι οι άνθρωποι, οι δαίμονες και τα ζώα…..».
Στο σχολείο τα παιδάκια πάντως αναγκαστικώς μαθαίνουν τον Θεό στα Θρησκευτικά αλλά η εκκλησία ποτέ δεν μίλησε για την κατάργηση τους όπως επίσης εύλογο ερώτημα αποτελεί το για ποιο λόγο από την ίδρυσή του Χριστιανισμού, τον επέβαλαν οι ιεράρχες διά της βίας και μη στους «ειδωλολάτρες» ενώ ακόμη και στις ημέρες μας η ιδεολογική επιβολή συνεχίζεται αμείωτη…
Η υπερκείμενη φράση-με τα έντονα γράμματα- καταδεικνύει τον λόγο για τον οποίο οι επιστήμες συμβαδίζουν με τη Θρησκεία. Συμβάλει, μάλιστα στην ενίσχυση των επιχειρημάτων και επιστημονικών αποδείξεων περί της υψηλής ευφυΐας των ζώων και την κατάρριψη του μύθου ότι τα ζώα είναι χαζά.
Τα Λιοντάρια –σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα των ερευνητικών ομάδων- έχουν ιδρύσει προς μεγάλη έκπληξη όλων, την πρώτη τους Εκκλησία!! Ο χώρος είναι λιτός και μικρός αλλά και ιερός-το σεξ απαγορεύεται δια ροπάλου- ενώ οι κεντρικές εικόνες της Εκκλησίας απεικονίζουν τον Χριστό σε μορφή ενός επιβλητικού όμορφου αρσενικού-τριχωτού λιονταριού ενώ κάποιες παρακείμενες εικόνες απεικονίζουν μία λέαινα με μαντίλα να κρατά στην αγκαλιά της τον Σύμπα.
Τώρα, ο διάολος απεικονίζεται με τη μορφή μίας αισχρής, κακάσχημης και αποκρουστικής ύαινας , που της στάζει μάλιστα εκ του στόματος το σάλιο!
Για την ιστορία, αρκεί να αναφέρω ότι οι επιστήμονες κατέληξαν στον εντοπισμό της Λιονταρίσιας Εκκλησίας όταν είδαν ένα αρσενικό του είδους να σταματάει αίφνης καθώς περπατούσε και έψαχνε για τροφή, να στρέφει το βλέμμα του και τα μπροστινά του πόδια στον ουρανό και να παρακαλάει τον Πατέρα του να του δώσει ένα βουβάλι!!!
Επί του θέματος λοιπόν:
«. Η γνώση του προσώπου προϋποθέτει αποκάλυψη πάντοτε. Και εδώ είναι η έννοια της αποκαλύψεως. Τι θα πει αποκάλυψη του Θεού σαν βασικό στοιχείο; Θα πει ότι εν ελευθερία ο Θεός γνωρίζεται. Θέλει δηλαδή και δίδει τον εαυτό το…..»
Πως είναι δυνατόν ο Θεός να «θέλει»; Ο άνθρωπος θέλει όχι ο Θεός! Η ακατανόητη έννοια του Θεού προσπίπτει πάνω στον ανθρωπομορφισμό του και εκεί γίνεται πραγματικά της πουτάνας!
Το κείμενο κλείνει με αυτόν τον εντυπωσιακό τρόπο:
«Σε αγνοώ», σημαίνει κυριολεκτικά ότι δεν σε ξέρω, αλλά δεν είναι αυτό το βάρος της λέξεως. Όταν λέμε: «σε αγνοώ», σημαίνει ότι «δεν θέλω» να σε ξέρω. «Ουκ οίδα υμάς». Αυτό το φοβερό που λέγει ο Χριστός ότι θα πει σ’ ορισμένους ανθρώπους: «ουκ οίδα υμάς».
Είναι θέμα –για εσάς που δεν ξέρετε από Θεολογία- κέντρου βάρους της λέξεως «σε αγνοώ» αλλά και του κέντρου μάζας αυτής.
Συμπέρασμα:
Υπάρχει έστω ένας ευφυής άνθρωπος που να διαθέτει σε ότι αφορά την ύπαρξη του Θεού, μία γνώση που να επαρκεί τόσο υποκειμενικά όσο και αντικειμενικά; Προφανώς όχι, αν υπήρχε θα έπρεπε να ήταν εις θέσιν να τη μεταδώσει σε κάθε αρκούντως ευφυή άνθρωπο…
Εν πρώτοις θα προσπαθήσω να κάνω έναν ετυμολογικό διαχωρισμό κάποιων εννοιών που μας φαίνονται δεδομένες αλλά κάποιες φορές δημιουργούν συγχύσεις και διάφορες παρανοήσεις. Ποια η διαφορά μεταξύ ενός αγνωστικιστή και ενός άθεου;
Η λέξη «αγνωστικιστής» προέρχεται καταφανώς από το «άγνωστος» γεγονός που ενίοτε μπερδεύει τις συζητήσεις που έχουν να κάνουν με τη γένεση του κόσμου. Ο λόγος είναι επειδή μπορεί εύκολα να γίνει η εξής παρερμηνεία του «αγνωστικιστή»:ήτοι, να συμπεράνουμε ότι έτσι λέγεται αυτός που δεν γνωρίζει για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του Θεού, που έχει δηλαδή άγνοια περί του θέματος.
Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο προφανώς όλοι θα ήμασταν αγνωστικιστές, και δεν θα υπήρχε λόγος να «διαχωρίζουμε» τη θέση μας από τους υπόλοιπους. Δεν συμβαίνει όμως αυτό.Κανείς βεβαίως δεν γνωρίζει με την αληθινή αντικειμενική σημασία της λέξεως εάν ο θεός υπάρχει ή όχι αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει στο να βγάλουμε συμπεράσματα επ’ αυτού, βάσει των ατομικών εμπειριών μας, των γνώσεων μας, του τρόπου ζωής μας, των σπουδών μας και πολλά άλλα.
Κάνοντας τις απαραίτητες αποσαφηνίσεις των όρων μπορούμε να διαπιστώσουμε ποια η διαφορά μεταξύ πίστης, γνώμης και γνώσης. Η γνώμη κατά τον Καντ έχει συνείδηση της ανεπάρκειας της τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά η πίστη αρκεί μόνο υποκειμενικά όχι αντικειμενικά και η γνώση η οποία αρκεί τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά.
Λοιπόν, ας εμβαθύνουμε στο κείμενο της ΟΟΔΕ για να καταλήξουμε σε κάποια λογικά συμπεράσματα και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε (κατά το δύναμιν) τον λόγο και το ύφος του κειμένου.
Κατ αρχήν, το άρθρο κρίνεται κατά εμέ δυσνόητο και τελείως άστοχο ή και αντιφατικό ενώ συγχέει ή και απορρίπτει βασικές ανθρώπινες συμπεριφορές…
Ο γράφων του κειμένου αρχικά εξετάζει την σημασία του προσώπου στη χριστιανική διδασκαλία η οποία σημειωτέον διαφέρει από την κοινή του ονομασία, περισσότερο έχει να κάνει με την προσωπική σχέση(προφανώς του θεού με έναν άνθρωπο).
Επειδή ευνόητα, στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων κυριαρχεί η έντονη αλληλεπίδραση των χαρακτήρων και των συμπεριφορών π.χ. σε ένα ζευγάρι οι ιδιότητες που φέρουν ατομικά ο καθένας παραβλέπονται αμοιβαίως και έτσι η σχέση διατηρεί μία αρμονία(πχ αν η αγάπη υπερβαίνει ακόμα και το γεγονός ότι ο/η σύντροφος είναι εγκληματίας, τότε η σχέση κρίνεται βαθιά προσωπική).
Κατά αυτόν τον τρόπο και επιχειρώντας ο συγγραφέας του κειμένου μία θα έλεγα αναλογία, θεωρεί πως η σχέση του Θεού με έναν άνθρωπο βασίζεται -όταν υπάρχει βέβαια αυτή- καθαρά στην ανωτέρω ειδική εξήγηση του «προσώπου».
Διαφωτιστικό το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο όπου μας δίνει με αναλογίες τη σχέση του Θεού ως Πατέρα με τα παιδιά του:
«Αυτή λοιπόν η προσωπική σχέση εν Χριστώ, που έχει δηλαδή ο Χριστός με τον Πατέρα, αυτή δίδεται και σ’ εμάς εν Χριστώ και μπορούμε να γνωρίσουμε ως υιοί του Θεού πλέον τον Θεό και να Τον καλέσουμε Πατέρα. Το ότι καλούμε τον Θεό: Πατέρα, πρέπει να ξέρετε, ότι προέρχεται απολύτως, εκατό τοις εκατό, από τη σχέση, από το δικαίωμα που παραχωρεί ο Χριστός στους μαθητάς του να ονομάζουν τον Θεό: Πατέρα…...»
Στο σημείο αυτό ιδιαίτερης σημασίας αποτελεί το ότι ο Χριστός έχει το ©copyright 0 έως 2α παρουσία να αποκαλεί τον Θεό Πατέρα του και απλά το παραχωρεί εις τους γνωρίζοντες του Παντοδύναμου με δικαίωμα χρήσης μόνο για μία φορά, απ τι ξέρω ,για περισσότερες λεπτομέρειες ανατρέξτε στο ΑΓ. Όρος.
Η συνέχεια του αποσπάσματος μας δίνει να καταλάβουμε τον στόχο της σκέψης του γράφοντος αναλυτικότερα και ακριβέστερα:
«..Το να καλέσεις τον Θεό: «Πατέρα», δεν είναι υπόθεση εμφύτου θρησκευτικότητας. Είναι θέμα προσωπικής σχέσεως, την οποία είχε μόνο ο Υιός, ο κατ’ εξοχήν Υιός ο Μονογενής. Δεν έχει άλλον Υιό ο Θεός για να τον καλεί «Πατέρα». Έναν Υιό έχει. Λοιπόν, αυτός ο Υιός μεταβιβάζει όχι δικανικά, αλλά με την ταύτισή του με μας, και με τη δική μας ταύτιση μαζί Του γινόμαστε υιοί του Θεού Πατρός και έτσι δημιουργείται αυτή η σχέση, και έτσι γνωρίζουμε τον Θεό. Τι θα πει: «Γνωρίζουμε τον Θεό»; Ως τι γνωρίζουμε τον Θεό; Ως καλό; Ως δυνατό; Όλα αυτά μπορούμε να τα πάρουμε εκτός Χριστού. Εκείνο που μας δίνει ο Χριστός ως ταυτότητα του Θεού, είναι ότι είναι «Πατήρ». Είναι δηλαδή ότι δημιουργεί μια σχέση προσωπική, μια υιική σχέση. Αυτή που έχει αιώνια με τον Υιό Του, την δίνει σε μας και έτσι γνωρίζουμε τον Πατέρα, τον Θεό ως Πατέρα. Αυτό είναι το βασικό περιεχόμενο της γνώσεως του Θεού….»
Πούθεν προκύπτει ότι υφίσταται γνώση με την αληθινή έννοια του όρου και μάλιστα με περιεχόμενο για το θέμα της ύπαρξης ή όχι του Θεου;
Ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο αυτόν έχει έναν φυσικό ή τουλάχιστον αληθινό και μοναδικό πατέρα που γνωρίζει ή δύναται να γνωρίσει πραγματικά. Δεν υπάρχει γνώση αλλά μία πίστη στην ύπαρξη ενός «αόρατου» φίλου, είτε αυτός λέγεται Θεός ή κάτι άλλο, η φαντασία δίνει ατελείωτες λύσεις επί του θέματος.
Και εκ των πραγμάτων πολλοί άνθρωποι δύνανται και ψυχιατρικά να αισθάνονται απαραίτητη την παρουσία ενός προσώπου το οποίο ενδιαφέρεται γι αυτούς και έτσι να δημιουργείται ένας αόρατος δεσμός μεταξύ του φανταστικού προσώπου με το άτομο που το δίνει «υπόσταση» σε βαθμό που να προκαλεί έκπληξη σε όσους δεν έχουν ανάλογη εμπειρία και δεν χρειάζονται εν τέλει να διαθέτουν μία τέτοια συντροφιά, και όχι μόνο αυτό , αλλά σε αυτούς η παρουσία του κατά φαντασίαν προσώπου φαίνεται επιεικώς γελοία!
«….Μπορεί φυσικά στο διανοητικό επίπεδο να πεις ότι ο Θεός είναι Πατήρ του Υιού Του. Το γνωρίζω αυτό, το ξέρω από τη Βίβλο, από τη Δογματική, αλλά για να γνωρίσεις υπαρξιακά, να Τον Ταυτίσεις ως Πατέρα, πρέπει να είσαι εσύ υιός Του…»
Ουδέν σχόλιον.
Εν συνεχεία ο συγγραφέας του βαρύγδουπου κειμένου, προτάσσει ως κύριο χαρακτηριστικό στην ειδική σχέση του Θεού ως προσώπου, την Ελευθερία.
Η συλλογιστική του Θεολόγου ξεκινάει από το εξής:
«Ένα πράγμα δεν το γνωρίζω ελεύθερα ποτέ, ούτε εκείνο έχει την ελευθερία κατ’ αυτή την πραγμάτωση της γνώσεως, ούτε εγώ. Ούτε δηλαδή ο γνωρίζων ούτε το γνωριζόμενο ενεργούν εν ελευθερία. Μπορείτε να αγνοήσετε, να μην γνωρίσετε, αυτό το τραπέζι που είναι μπροστά σας ή εμένα που σας μιλώ; Όχι. Όποιος πει ότι δεν γνωρίζει την ύπαρξή μου, πάει να πει ότι δεν είναι καλά. Κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό του….»
Περιττό να αναφέρω ότι στο τέλος του αποσπάσματος έρχεται στα λόγια μου.
«…Θέλομε να πείσομε λογικά κάποιον ότι ο Θεός υπάρχει. Εάν τον πείσεις λογικά, η γνώση αυτή είναι καταναγκαστική. Όμως αναγκαστικά γνωρίζεις την ύπαρξη και του τραπεζιού ή οποιουδήποτε άλλου αντικειμένου. Και ο Θεός γίνεται γι’ αυτούς ένα αντικείμενο γνώσεως υποχρεωτικό και για Εκείνον και για μας...Με αυτή τη μορφή γνωρίζουν τον Θεό όλοι οι άνθρωποι, οι δαίμονες και τα ζώα…..».
Στο σχολείο τα παιδάκια πάντως αναγκαστικώς μαθαίνουν τον Θεό στα Θρησκευτικά αλλά η εκκλησία ποτέ δεν μίλησε για την κατάργηση τους όπως επίσης εύλογο ερώτημα αποτελεί το για ποιο λόγο από την ίδρυσή του Χριστιανισμού, τον επέβαλαν οι ιεράρχες διά της βίας και μη στους «ειδωλολάτρες» ενώ ακόμη και στις ημέρες μας η ιδεολογική επιβολή συνεχίζεται αμείωτη…
Η υπερκείμενη φράση-με τα έντονα γράμματα- καταδεικνύει τον λόγο για τον οποίο οι επιστήμες συμβαδίζουν με τη Θρησκεία. Συμβάλει, μάλιστα στην ενίσχυση των επιχειρημάτων και επιστημονικών αποδείξεων περί της υψηλής ευφυΐας των ζώων και την κατάρριψη του μύθου ότι τα ζώα είναι χαζά.
Τα Λιοντάρια –σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα των ερευνητικών ομάδων- έχουν ιδρύσει προς μεγάλη έκπληξη όλων, την πρώτη τους Εκκλησία!! Ο χώρος είναι λιτός και μικρός αλλά και ιερός-το σεξ απαγορεύεται δια ροπάλου- ενώ οι κεντρικές εικόνες της Εκκλησίας απεικονίζουν τον Χριστό σε μορφή ενός επιβλητικού όμορφου αρσενικού-τριχωτού λιονταριού ενώ κάποιες παρακείμενες εικόνες απεικονίζουν μία λέαινα με μαντίλα να κρατά στην αγκαλιά της τον Σύμπα.
Τώρα, ο διάολος απεικονίζεται με τη μορφή μίας αισχρής, κακάσχημης και αποκρουστικής ύαινας , που της στάζει μάλιστα εκ του στόματος το σάλιο!
Για την ιστορία, αρκεί να αναφέρω ότι οι επιστήμονες κατέληξαν στον εντοπισμό της Λιονταρίσιας Εκκλησίας όταν είδαν ένα αρσενικό του είδους να σταματάει αίφνης καθώς περπατούσε και έψαχνε για τροφή, να στρέφει το βλέμμα του και τα μπροστινά του πόδια στον ουρανό και να παρακαλάει τον Πατέρα του να του δώσει ένα βουβάλι!!!
Επί του θέματος λοιπόν:
«. Η γνώση του προσώπου προϋποθέτει αποκάλυψη πάντοτε. Και εδώ είναι η έννοια της αποκαλύψεως. Τι θα πει αποκάλυψη του Θεού σαν βασικό στοιχείο; Θα πει ότι εν ελευθερία ο Θεός γνωρίζεται. Θέλει δηλαδή και δίδει τον εαυτό το…..»
Πως είναι δυνατόν ο Θεός να «θέλει»; Ο άνθρωπος θέλει όχι ο Θεός! Η ακατανόητη έννοια του Θεού προσπίπτει πάνω στον ανθρωπομορφισμό του και εκεί γίνεται πραγματικά της πουτάνας!
Το κείμενο κλείνει με αυτόν τον εντυπωσιακό τρόπο:
«Σε αγνοώ», σημαίνει κυριολεκτικά ότι δεν σε ξέρω, αλλά δεν είναι αυτό το βάρος της λέξεως. Όταν λέμε: «σε αγνοώ», σημαίνει ότι «δεν θέλω» να σε ξέρω. «Ουκ οίδα υμάς». Αυτό το φοβερό που λέγει ο Χριστός ότι θα πει σ’ ορισμένους ανθρώπους: «ουκ οίδα υμάς».
Είναι θέμα –για εσάς που δεν ξέρετε από Θεολογία- κέντρου βάρους της λέξεως «σε αγνοώ» αλλά και του κέντρου μάζας αυτής.
Συμπέρασμα:
Υπάρχει έστω ένας ευφυής άνθρωπος που να διαθέτει σε ότι αφορά την ύπαρξη του Θεού, μία γνώση που να επαρκεί τόσο υποκειμενικά όσο και αντικειμενικά; Προφανώς όχι, αν υπήρχε θα έπρεπε να ήταν εις θέσιν να τη μεταδώσει σε κάθε αρκούντως ευφυή άνθρωπο…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)